Eg trur ikkje eg har gjort noko særskild for å verte samanlikna med Kristine Koht. Eg har til dømes ikkje svart bobfrisyre eller er lesbisk. Ikkje reiser eg på besøk til familiar for å observere korleis dei bur, og ikkje har eg show saman med Klaus Joachim Sonstad. Eg er heller ikkje særskild glad i å gå i skjørt. Då eg spurde kvifor dei då valde å samanlikne meg med dene mediepersonlegdomen, begrunna dei denne samanlikninga med at eg alltid vart like oppglødd over ting, nett som Kristine Koht, og heller kanskje ikkje alltid veit kvar grensa går, nett som Kristine Koht.
Det tykte eg var ei fin begrunning, sjølv om eg vil påstå at akkurat dette siste er feil. I alle fall delvis. Eg veit nemleg godt kvar grensa går, eg berre tek eit aktivt val med å oversjå den, for heller å sikte meg inn etter mine eigne grenser som som oftast går ein annan stad enn det den gjer hjå somme andre. Kanskje må ein til og med driste seg til å leite litt etter kvar grensa går. Dette vil eg forresten faktisk tru er mykje artigare enn å vere forutinnteken eller fordømmande, slik somme andre er. Dei "somme" som tydelegvis set dei fleste normane og grensene. Dersom ein meinar at det å sprengje grenser er noko av det som karakteriserar Kristine Koht, ja så må det faktisk vere frykteleg arig å sprengje grenser, tenkjer eg! Kristine Koht er i alle fall grenselaust festleg! Så kan desse som vel å vere sneversynte og treige berre ha det så godt. Dei kjem nok ingen veg. Synd for dei. Så kan dei sitje der og døma levande og daude, medan verda kanskje eigentleg hadde hatt best av at ein av og til turde vente litt og sjå om det finst alternativ til reglar og normer som er betre enn dei som fyrst kjem til syne!
Er eg ein rebell? Marièl Rebell? Nei, det er eg ikkje. Eg vart berre litt oppglødd og sint på alle dumme menneskje her i verda som har så tungt for å forstå at alle er like mykje verd. Kvifor kan vi ikkje berre vere oss sjølve, akseptere andre og vere vener?
I tillegg til å hisse meg opp over mangel på likestilling og aksept i verda, innsåg eg i dag også nett kor godt eg likar grønfargar. Dermed går dette tydeleg fram av bloggen. Eg tykte det var fresht, og so vart eg glad då eg gjekk ut, for då såg eg at alt var grønt og fresht ute også. Og so vart eg i endå betre humør.
