Sitronfresh!

Vårdom

2009-05-27T22:49:00.001+02:00

Det er berre ti dagar att!

2009-05-27T22:34:00.004+02:00

No er den så nær at eg kan lukte den! Sumaren, altso.

Eg gler meg slik til å ikkje måtte tenkje på skule, latin, kor, korps eller noko som helst anna enn å ha heilt fullstendig fri! Eigentleg byrjar fridomen komande tysdag i det sekundet den siste heimeeksamenen er levert, men det vert ikkje full ferie før eg har vore i Oslo med politikoret neste helg (kom og høyr, dei som vil).

MEN SO!!! Byrjar ferien!

Fyrst vert det to veker i åfjorden for å stå i silo og vere rurale. Deretter tek vi så smått turen innom Sandane for å hente bilen til mora og faren, før vi susar vidare til Sarpsborg der vi skal i dåp og vere fadrar til Josefine!! DET gler eg meg til! Etter det vert det ei vekes tid i sverige med familien, og vonaleg deretter ei veke heime på Sandane. Deretter vert det nok ein dåp på Fitjar før eg og Martin HASTAR vidare til Nederland og Utrecht med NUK i to veker. DERETTER reiser vi direkte med NUK til Trondheim for å ha konsert i Nidarosdomen. Så kjem Olavsfestdagane der vi skal synge med Nidaros domkor, samstundes som familien min kjem til Trondheim for å hjelpe oss med leiligheita. Deretter skal vi synge i bryllaupet til Kristine og Gunnar, før vi vonaleg kan få ei veke eller to fjellet. Kanskje. I telt, helst.

Så med andre ord HEILT fri, utan å måtte tenkje noko som helst på noko, til dømes ikkje kor...

FERIE, der altså!

Snappskot (snapshots) frå sumaren so långt:

2008-07-01T16:47:00.002+02:00

Nok ein sumar tydar nok ein katt... Sina og Linus, ogsp kjend som insulinusselinus.

Thea Sofie bidreg til freshorama.

Pappa og dei nye elendige tøflane.

På veg til hytta ein sundag ettermiddag.

København-Erzurum.

2008-07-01T14:30:00.002+02:00

I natt draumde eg at eg var Hitler. Det var ganske absurd! Vi var ein gjeng på ein fire-fem mannfolk, derimellom Aasmund Olavsson Vinje og Mussolini. Det var eit festleg lag, og latteren sat laust kring bordet. Eg, Hitler, var sjølvsagt midtpunktet og framsto som ein grei og sympatisk kar. Vi spela zug um zug om Europa. Eg trur kanskje Mussolini leia ei lita stund, for eg var litt sur på han. vi kom ikkje så godt overeins akkurat den dagen. Slik bølga spelet fram og tilbake; i det eine sekundet leia eg, i det neste Mussolini. også Vinje var frampå ved eit par høve, med det store skjegget sitt og hatten. Eg er ikkje sikker på korleis utfallet av spelet vart, for like før vi var ferdige, kom ein uniformert SS-soldat og leidde meg vekk og inn i ein bunker. Eg var visst ved å tape, og det tyktes denne soldaten best at eg gøymde meg i denne bunkeren til det heile var over.

Då eg vakna var eg ikkje Hitler lengre. Takk og lov. Det hadde vore vanskeleg å vekkforklare korleis eg hadde klart å gro ein real Hitlerbart over natta.

Eg har mi eiga svadastemme.

2008-06-30T19:26:00.005+02:00

Følgjande må lesast med ei indre Marièl-svadastemme:

Den har nok vore til stades heile livet. Eg har mellombels ikkje vorte merksam på den før no, dette siste året. Det har teke meg ei stund å kome over det faktum at eg har ei svadastemme. Min fyrste reaksjon var naturleg nok vantru og sjokk. Deretter sorg og fornektelse. Til slutt har eg kome til å måtte sjå situasjonen for det den er. Eg har rett og slett kome til å akseptere det faktum at eg, Marièl Eikeset Mundal, har ei eiga personleg svadastemme som heile omverda har vorte utsett for utan min eigen viten og vilje, gjøren og bin laden... Dei følgjende avsnitta kan sjåast på som eit siste ledd på vegen til aksept av situasjonen (Det finst somme av dykk der ute som kanskje vil ha kopla ut allereie etter fyrste setninga, sidan svadastemmeomgrepet vart innført allereie i innleiinga, men eg ber dykk om å freiste å halde tråden, då dette vil vere med å hjelpe meg fram på vegen mot total aksept).

Eg er ikkje heilt sikker på om eg heilt klarer å setje fingeren på akkurat KVA det er som karakteriserar denne svadastemma. Det einaste eg veit er at det er tale om ei stemme som eg tek på meg kvar gong eg skal servere ei større mengd med informasjon og kunnskap; gjerne unyttig i sin eigenart. Svada om du vil. Eg trur eg legg om tonefallet noko. At det liksom vert meir syngande på eit vis, samt at eg tek på meg ei forteljande og oppglødd nerderolle. Eg veit heller ikkje kvifor eg gjer det. Kanskje er eg så usikker på min eigen person at eg vel å skjule meg bak ei påteken stemme? Er eg verkeleg så usikker på min eigen posisjon som nerd og over å vere over gjennomsnittet interessert i trivia og unyttig kunnskap?

For å vere ærleg, trur eg korkje eg sjølv eller nokon eg kjenner vil gå for denne forklaringa. Kanskje er det element av dette svaret som vil medføre riktighet. Kanskje er vi eit lite steg nærare forklaringa på tilstanden, men det er langt ifrå ei fullgod forklaring.

Kan det då vere for å verke meir interessant og intellektuell? Dette er nok eit svar som eg tykkjer ligg mykje nærare løysinga, sjølv om eg framleis tykkjer det manglar ein del på den fulle og heile sanninga. Det er jo riktignok slik at eg til ei viss grad alltid har vore glad i å fremje eigen person og kunnskap, men eg trur ikkje eg kan ha gått så langt som å umedvite ha forma ein fiktiv personlegdom med ei eiga stemme berre for å gjere meg sjølv enno meir interessant. Vonar eg.

Eg trur rett og slett det kjem av at eg kjenner meg rett så vel med denne stemma. Den har nok ganske riktig sitt opphav i at eg kjenner meg meir Marièl Intellektuell med ein gong eg tek på meg svadastemma, samstundes som stemma sjølvsagt også har ei praktisk forklaring. Det er nemleg praktisk tala umogleg å formidle store mengder unyttig informasjon i eit heilt vanleg tonefall.

Lesaroppgåve: Les denne bloggposten høgt for deg sjølv i eit daglegdags tonefall. Freist deretter å lese den same teksten med eit tilgjort og noko meir oppglødd tonefall, og med eit glimt i auget. Gjerne framfor ein spegel Noter: Kva kjennest mest naturleg? Kva variant vil du kunne stå for ved ei eventuell offentleg framføring av det du nett las for deg sjølv? Dersom du endar opp med å svare versjon nummer to, kan du no smykke deg med å vere eigar av di eiga personlege svadastemme. Gratulerar!

Finst det nokon i heile verda med eit snev av innsikt til eigen person som klarer å stå framfor nokon og lire av seg setning på setning med eigne meiningar, tolkingar fjonge formuleringar, samt ein god del meiningslaust småprat utan å ta på seg ei noko anna stemme enn det dei har til dagleg? Kanskje ha ei ironisk glimt i auget? Eg håpar ikkje det.

Eg har også mi eiga pedagogstemme...

Grenselaus moro!

2008-06-28T16:39:00.004+02:00

I går vart eg samanlikna med Kristine Koht. Marièl Mundal aka Kristine Koht. Etter at den fyrste tvilen hadde lagt seg tykte eg det var kult. Eg følte meg trendy, hipp og aktuell. Marièl Aktuell.

Eg trur ikkje eg har gjort noko særskild for å verte samanlikna med Kristine Koht. Eg har til dømes ikkje svart bobfrisyre eller er lesbisk. Ikkje reiser eg på besøk til familiar for å observere korleis dei bur, og ikkje har eg show saman med Klaus Joachim Sonstad. Eg er heller ikkje særskild glad i å gå i skjørt. Då eg spurde kvifor dei då valde å samanlikne meg med dene mediepersonlegdomen, begrunna dei denne samanlikninga med at eg alltid vart like oppglødd over ting, nett som Kristine Koht, og heller kanskje ikkje alltid veit kvar grensa går, nett som Kristine Koht.

Det tykte eg var ei fin begrunning, sjølv om eg vil påstå at akkurat dette siste er feil. I alle fall delvis. Eg veit nemleg godt kvar grensa går, eg berre tek eit aktivt val med å oversjå den, for heller å sikte meg inn etter mine eigne grenser som som oftast går ein annan stad enn det den gjer hjå somme andre. Kanskje må ein til og med driste seg til å leite litt etter kvar grensa går. Dette vil eg forresten faktisk tru er mykje artigare enn å vere forutinnteken eller fordømmande, slik somme andre er. Dei "somme" som tydelegvis set dei fleste normane og grensene. Dersom ein meinar at det å sprengje grenser er noko av det som karakteriserar Kristine Koht, ja så må det faktisk vere frykteleg arig å sprengje grenser, tenkjer eg! Kristine Koht er i alle fall grenselaust festleg! Så kan desse som vel å vere sneversynte og treige berre ha det så godt. Dei kjem nok ingen veg. Synd for dei. Så kan dei sitje der og døma levande og daude, medan verda kanskje eigentleg hadde hatt best av at ein av og til turde vente litt og sjå om det finst alternativ til reglar og normer som er betre enn dei som fyrst kjem til syne!

Er eg ein rebell? Marièl Rebell? Nei, det er eg ikkje. Eg vart berre litt oppglødd og sint på alle dumme menneskje her i verda som har så tungt for å forstå at alle er like mykje verd. Kvifor kan vi ikkje berre vere oss sjølve, akseptere andre og vere vener?

I tillegg til å hisse meg opp over mangel på likestilling og aksept i verda, innsåg eg i dag også nett kor godt eg likar grønfargar. Dermed går dette tydeleg fram av bloggen. Eg tykte det var fresht, og so vart eg glad då eg gjekk ut, for då såg eg at alt var grønt og fresht ute også. Og so vart eg i endå betre humør.

"EG ER MIN EIGEN FESTIVAL"-Ein festival.

2008-06-27T21:09:00.008+02:00

Dette er ein invitasjon.

Eg har innsett at det er artigare di fleire vi er! Bli din eigen festival du og, og gje meg eit hint om at du vil vere med på denne festivalen gjennom kommentarar på denne posten. Det som då vil skje, er at eg legg ut ein link til din blogg på min blogg, og vi kan vere våre eigne festivalar saman! Skriv om din sumarkvardag. Legg ut bilete. Eg vil i alle fall gjerne lese om kva du har føre i sumar!

Sjå lengre ned på sida og litt til høgre, så kan du sjå resten av deltakarane!

Eg er min eigen festival.

2008-06-27T15:18:00.003+02:00

Det er SOMAR!. I alle fall er det den konklusjonen eg dreg når eg ser på kalendaren. Denne syner tydeleg at vi i dag skriv 27.06.2008, og den sjette månaden er som vi veit juni, og denne er som vi alle veit per definisjon ein somarmånad. Sett vekk frå at vi har kalendaren å stø oss til, er det nemleg ikkje mykje som skil denne månaden frå dei fem som allereie har vore. Hittil har det ikkje vore særleg mykje klassisk somarveir å skryte av(for dei av dykk som skulle ha gløymt kva dette er, er det sol og skyfri himmel eg snakkar om når eg her refererar til "klassisk somarveir"). Eg har ved fleire høve observert både regn- og allveirsjakker, samt også støvlar. Ved eit høve også skjerf, hanskar og lue. Sola har for å vere ærleg, lete vente på seg og gjort seg kostbar. Nei det har ikkje vore særleg meir sol enn det veirdama på NRK Sogn og Fjordane ville kategorisert som "ikkje så veldig mykje, berre pittelitt".

Men no når vi heldigvis har kome over denne obligatoriske innleiande småpraten om veiret, er det på tide å avsløre min verkelege agenda med bloggen og årsaka til at eg er attende i dykkar bloggkvardag etter eit fråver på omlag eit år. For dei av dykk som lurer på dette tilsynelatande plutselege fråverande haldninga, kan eg stadfeste det somme av dykk kanskje allereie har ein mistanke om: Ja, dette fråveret kaan skuldast romantiske tilhøve som no har vart omlag like lenge som det er sidan sist eg blogga... Eh. Eg har i alle fall tenkt at eg, i påvente av å verte freista til strandlivets gleder og solsleikjaren sin tilbakelente livsstil, vil nytte denne bloggen til å skrive eit par ord og tankar om opplevingar og erfaringar av ymse storleik i kvardagen. På denne måten vil eg også få dekt trongen til å formidle dei fantastiske og banebrytande opplevingane mine til omverda. Målet er rett å slett å skape ein eigen bloggfestival(Valet av "festival"-ordet er medvite. Sidan eg korkje har tid eller råd til å reise på festival, er eg nøydd til å vere og skape min eigen festival)!! Dette vil enkelt og greit vere ein serie bloggpostar med same tema som strekkjer seg over tid, smidd over same lesten som meir kjende festivalar som t.d. Glopperock og Trøndersk Matfestival. Uansett kor interessant resultatet vil syne seg å vere, vil det om ikkje anna skape ei slag avlasting for familien.

LET THE GAMES BEGIN! (Skjenkeløyve er enno ikkje innvilga, så ver venleg: Syn varsemd og diskresjon når det kjem til nyting av alkohol.)

Den er oppstanden, HALLELUJA!

2007-06-24T14:03:00.000+02:00

Og sanneleg halleluja! Etter lengre tids fråhald er eg og bloggen ENDELEG attende! Det heile har sitt utspring i ei lang og noko pinleg historie. Og for dei av dykk der ute som no DØYR etter å finne ut kvifor og korleis anten fordi de berre er genuint opptekne og interesserte i min kvardag eller fordi du er ein av desse personane som likar å rulle seg i andre si ulukke: Her kjem heile den herlege historia presentert i detalj:
Det heile byrja då eg ein vakker aprildag sette meg ned for å skrive på bloggen som vanleg. Mest sannsynleg hadde eg ein finurleg tanke som berre måtte festast til papiret. Men i det eg legg fingrane på tastaturet kjem erkjennelsen raskt og brutalt snikande. I eit tilfelle av akutt dement har eg prestert å klart å gløyme både brukarnamn og passord på sida. Dette plar normalt sett ikkje vere eit problem, sidan eg er vel vitande om risikoen for nettopp dette, og i dei fleste tilfella har automatisk pålogging for dei fleste applikasjonar. Men ikkje denne eine, kritiske og avgjerande gongen! Sidan sist eg var innom hadde nemleg heile systemet vore under oppussing, noko som resulterte i at den automatiske pålogginga hadde takka for seg, og eg vart sitjande att med berre mitt eige intellekt og logiske resonement å lite på. Som de forstår kan jo dette aldri gå bra... så det heile resulterte i eit nesten tre månadar langt sølibat med gjentekne frustrasjonar og møte med veggen, før det endeleg gjekk opp for meg at det einaste eg ikkje hadde freista var å skrive inn det brukanamnet og det passordet eg plar ha på SAMTLEGE andre ting...

Som de ser, har dette vore eit fruktbart forsøk...

Ymse

2007-04-02T16:56:00.000+02:00

No er eg endeleg heime i godkommunen Gloppen att. Det var deileg å kome over fylkesgrensa og endeleg sjå nokre skapelege fjell, som i det eg reiste forbi, var bada i sollys, i høveleg påskeidyll.
I skrivande stund er eg på jobb på Nordfjord Folkemuseum og freistar å skrape til meg ei krone eller to. For sidan eg ikkje eig økonomisk sans anna enn når eg ikkje har pengar, er eg nøydd til å arbeide også på heilagdagane for å få økonomien til å rette seg. Det er diverre ikkje så mykje spanande å ta seg til på eit museum etter vanleg arbeidstid... Eg trur planen er at det skal vere ope for dei som ynskjer å ta turen innom for å sjå på utstillingane (det er til og med gratis) når dei for ein gongs skuld har fri, men det syner seg at den jamne gløppar kanskje tykkjer det er meir freistande å liggje heime på sofaen eller reise på fjella når dei har fri. Den akutte publikumsmangelen leiar i alle fall til at eg har timebetaling for å sitje og skrive ein blogg og absolutt ingenting. Det leiar også til at eg har betalt for å lese avisa, gjere satslæreoppgåver, steikje vafler (som eigentleg skal vere til dei vitjande, men som eg, sidan det ikkje er nokon vitjande her, lyte ta på meg ansvaret for å ete opp), og for å sitje på facebook. Dessutan har eg spela munnharpe og piano opptil fleire gongar. Eg er nemleg ikkje berre utan vitjande, men eg er også utan medarbeidarar, sidan det strengt teke er lenge sidan den normale tilsette gjekk heim og sette seg ved middagsbordet. Menmen. Det er gøtt eg er flink til å finne underhaldning i eige selskap!

Hadde eg vore riktig frampå hadde eg kanskje teke med meg ei skulebok som eg kunne lest litt i. Men i mangelen av frampånad får eg klare meg utan, og heller foreta eit djupdykk i museumsbiblioteket. Der er det både ein og annan godbete, og i går nytta eg tida til å setje meg gøtt inn i den norske bunadstradisjonen, samt også å lese meg opp på jarnalderen i Noreg, eit emne som det visstnok er skrive lite om tidlegare. Eg har med andre ord vore tverrfagleg og røyvd meg inn i ukjende fagkretsar. Og det beste er at eg har timebetaling... Dette er i det heile eit unikt høve til å få betalt for ting som eg alltid har hatt lyst til å få betaling føre. Eg kan til dømes:
Få betaling for å syngje. (x)
For å danse. (x)
Slå hjul (x)
Drikke kaffi (x)
Kopiere handa mi (x)
Spele piano (x)
Spele munnharpe (x)
Lese om interessante ting/studere (x)
Sjå ut glaset (x )
Sjå kor lengje eg klarar å halde pusten (x)
Skrive blogg (x)
Ete sjokolade og vaflar (x)

Det meste i grunnen.
No trur eg at eg tek meg ei vafle til.

Today the M-woman is happy cause the M-woman hath playeth the blues on the saxophone, and it was beautiful.

2007-03-22T17:57:00.000+01:00

I dag har eg hengt så mykje med nordlendingar at eg til og med har nordnorsk tonefall på fake-engelsken... Eg trur det er eit varselsteikn! Særkild når eg tek til å omtale meg sjølv som the M-woman, og tek bilete av meg sjølv med teikneserie-effektar!

I dag har eg reflektert over ein ting, mine vyrde musikk-vener! I satslæra si and:
Trur de at Bach var medviten om kva han eigentleg skreiv, eller trur de han berre var heldig og var på rett stad til rett tid? For det var vel ikkje akkurat ein sterk tradisjon for å skrive firstemmige koralsatsar i eit bestemd tonalt forlaup så lenge før Bach, var det vel? De trur ikkje kanskje at det var slek at Bach ein dag var så lei av dei gamle kyrkjetoneartane at han var heilt vill, og freista å eksperimentere? Eller at han ikkje visste betre? Det er jo påtageleg at han ikkje var godkjend i si nære samtid, og at stilen hans vart plukka opp att på 1800-talet, men då fordi det var popis å skode attende til gode gamle dagar, og at det er difor ein reknar Bach som det ultimate førebiletet i dag?

Eg er i alle fall sikker på at han berre skreiv noko, og so i etterkant har vi avgjort at det er dette som skal vere rettesnora for all satslære. At det er lov å gå frå subdominant til Dominant, men ikkje omvendt, og at sjuaren skal ledast ned, medan trearen skal opp, berre fordi Bach gjorde det.
Eg trur rett og slett Bach berre var ein løkki bastard. All ære for det altso; johannen i våre hjarto! Men dersom til dømes eg sleng fram eit vilt framkast til ein sats, som ikkje fylgjer nokre av dei eksisterande retningslinene; kjem eg då til å verte ein satslærehelt i framtida?

This must the M-woman reflect some more upon! Until then: stay in the tonic cadence!

Sitronfresh!

2007-03-19T10:45:00.001+01:00

endeleg er eg ferdig med alle innleveringane! Etter ein god del vakenetter og tenners gnissel kom eg endeleg ut på andre sida! Eg veit eg får det heile til å høyrst ut som noko som kan få ein kvar tvilar til å bikke i retning av å velje vekk vidare utdanning, men sanninga bør vel eigentleg kome for ein dag: Det er eigentleg fullt og heilt min eigen feil. For som du kan sjå ut frå ymse tidlegare bloggpostar, er det heller andre ting eg vel å sysle med når eg eigentleg bør vere produktiv... Men no er eg altså ferdig. Det gjorde godt!

Eg har eit nytt livsprosjekt på gang! Eg har bestemt meg for å verte kjernesunn! Dette tykkjer eg må vere eit godt mål! For det fyrste så er det meir positivt ladd enn til dømes å verte "slank" eller "sunn" eller det verste; "veltrena" Tre ting som eg tykkjer ber litt leie assosiasjonar til miss Noreg-deltakarar eller kroppsbyggjarar, to kulturar som eg korkje vil eller kan vedkjenne meg.. Dessutan har eg etter litt empirisk forskning blant vener og kjende funne ut at det er heller få som har klare tankar om kva som ligg i dette omgrepet. Dermed er det eit ganske ope omgrep, som eg i grunnen kan fylle med kva eg vil. Sann at eg i grunnen kan erklære meg kjernesunn anyday, utan for mykje stress og treninga og slanking. Eg har bestemt at det er eit mål eg skal nå ved hjelp av: spaserturar, eple-eting, multivitaminar og vanleg sunn kost. Og kanskje litt sjokolade i ny og ne. Så ein kan kanskje seie at omgrepet "kjernesunn" også inneheld ein klausul om både indre og ytre velvere. Men for å vere heilt ærleg, trur eg nok at eg har eit bilete av det å vere kjernesunn som noko på line med det å vere litt budeieaktig.. Eg bør med andre ord få meg ei ku...

No har eg forresten forvilla meg inn på facebook; denne nyvinninga som visstnok skal vere den siste store hypen. Og eg; det trend-ikonet eg trass alt er, må sjølvsagt vere fyrst med det nye.. eg har vel eigentleg ikkje vore eigar av ein facebook-konto lengre enn høgst eit par timar, så eg veit eigentleg ikkje så mykje om kva det inneber enno. Men eg satsar på at det kan syne seg å verte eit bra forum for å finne att gamle vener. Det er berre synd at det viser seg at det er få eller ingen av mine gamle vener frå vidaregåande og ungdomsskulen som har vald å ta steget inn i denne trendverda... Så førebels nøyer eg meg altså med den litt tilfredse kjensla av å ha ein konto der, samt å vere medlem i nynorsk-gruppa.

Over til noko fulstendig anna: Ute er det 15 cm nysnø... Trist men sant. Scootaren og vårskoa mine vart veldig triste. Eg hadde sett fram til å gå våren i møte eg no.. Eg har jo allereie hatt den fyrste våropplevinga (ein dag med solbriller, samt å gå utanfor døra i gensar). Men den gong ei. Trøndelagen har i løpet av eit få timar funne vegen frå blømande og grønkande til vinterkvitt, og det er snart på tide å finne fram skia att.. Dei har rukke å verte støvete sidan forrige skitur, eit definitivt teikn på at våren var i emning.

Dette vart i det heile ein ganske så uinspirert bloggpost, mest for å skrive noko. Men vi får sjå på det som ei oppvarming. Den godbeten av ein bloggpost som eg hadde på gang, forsvann, og eg fann han ikkje att.. eg gløymer å notere det ned.. Men heilt til slutt vil eg berre seie at kakene på mormors i går var framifrå!!! Det var i det heile ein god sundag i går! Fyrst var det gudsteneste i domen, så kakebuffet på mormors, og deretter ein spasertur ute i dette nyoppståtte vinterlandskapet. No skal eg sjekke ut facebook.

Still Alive!!

2007-03-14T17:49:00.000+01:00

Jajaja.. Sjølv om det altso har gått lang tid sidan førre bloggpost (i alle fall utifrå mine blogvanar), så vil eg berre kort informere at eg framleis er i live, sjølv om det no kjem til å gå ei stund før neste innhaldsrike post. Dette betyr ikkje at eg har gjeve opp blogglivet, men berre at eg freistar å redde meg gjennom ein del innleveringar og litt korps og sann.. Men når eg er ferdig med DET, då kjem det nok ein skikkeleg godbete av ein blogpost.. Kjenner allereie no at eg bryggjer på eit bra innlegg. Kanskje det vert betre når det får modne litt i bakhovudet?

Vi snakkast på den andre sida av innleveringane..

YouTube: Pest in The time of Colera.

2007-03-11T20:28:00.000+01:00

Jaja. Som tidlegare nemnd har dagen gått med til ymse unødvendig, som å surfe på youtube. Fyrst sjekka eg ut Home&Away-episodar etter å ha vorte inspirert av Gunnhild som er i Australia og Isabel(som ikkje er i australia, men som og har hengt på YouTube). Men dette enda med at eg vart sittande å sjå på episodar frå framtida (sidan vi framleis er på episodane frå 2004 her i Noreg). Dermed fekke eg mindre trivelige frampeik om kva som skjer i framtida. Altso; ikkje det at episodane var så utrivelege i seg sjølv, men dei insinuerte at mindre hyggjelege evenement vil finne stad i dei to komande åra med vår favoritt daytime-såpe. Og SO hadde dei fått nok ein introsongar som ikkje høyrtes ut som han hadde det så godt. Så derfor legg eg ikkje ut link på desse..
Men: det eg også fann var ein festleg tysk mann i nittitals-outfit som mima ein samurai. Kanskje ikkje ditt fyrsteval, seier du kanskje.. Men sett vekk frå at han er tysk og frå nittitalet, tok eg meg sjølv i å humre eit par gongar:
http://www.youtube.com/watch?v=qtwdYDEsJpY

Åherligheit! So teit, men likevel so bra!!
http://www.youtube.com/watch?v=P2tvJtYG9iA

http://www.youtube.com/watch?v=QWYcgC56DtU

Over til noko langt meir valdeleg og skummelt, men likevel fengslande. OG: Gjet kva! Den Siste Samurai var visst ikkje den siste likevel!
http://www.youtube.com/watch?v=yJmQXqXpuEA

Dagens ustrukturerte:

2007-03-11T18:10:00.000+01:00

ÅGUBBEVARE! Eg HAR so dårleg sjølvdisiplin, eg! No har eg sete i to dagar for å skrive den MYKJE omtala og STERKT utsette etnomusikologiinnleveringssemesteroppgåva. Det var snakk om gøtt og vel 20 sider som skulle lesast på engelsk, for deretter å oversetje til morsmålet og få trykt ned på ti sider. Ikkje ei totalt uopnåeleg oppgåve, med andre ord, men eg har sannsynlegvis klart å setje ny rekord på tidsbruk. Det verste er at vi har hat nærare to månadar på oss til å skrive den, men eg har klart å utsetje den lengst mogleg, slik at eg rakk å få ei semesteroppgåve nr. to deisande i hende, som skal inn dagen etter denne som eg har utsett.
Grunnen til at eg utset ting trur eg har med å gjere at eg trur eg arbeidar best under press. Men det er jo berre crap. For no har eg sete i to dagar og TRYKT meg gjennom desse 20 sidene (eg er ferdig no also mamma). Men poenget her er at eg sit i kanskje ein time, (ein time som inneber ein god del stiring ut glaset, usakleg søkjing på internett, lytting på musikk, teikning i margen, eller berre ufortent interessert stiring og reflektering over skjermspararen min) og so tenkjer eg at "huff, NO har eg jammen vore produktiv, no må eg ha ei pause" Og so tek eg meg ei pause som varer i tre timar for å sjå dansefeber eller reprisar på farmen eller å gå på do eller å vaske opp eller å drikke vatn. Og slik går det heile i syklusar.
Som du ser er dette ganske skremande: Det synest meg faktisk meir freistande å ta oppvasken enn å site ved dataskjermen! Det verste var nok då eg vurderte å ta meg ein joggetur i staden for å skrive (loco tilstandar). Men som sagt; no er eg altso ferdig. Og so tenkjer eg "då har eg gjort meg fortent til litt fri". Og so endar eg opp med å sjå på TV i staden for å gjere nyttige ting som å øve.

Ein positiv bieffekt ved denne tilstanden er jo at eg legg merke til nye ting ved kvardagen som eg elles ville ha tykt var keisame. Til dømes har eg i dag oppdaga at:
1. Eg har ulik styrke på brilleglasa mine (noko eg fann ut ved at eg tykte det måtte vere interessant å ha brillene opp ned ei stund, og som resulterte i at eg vart umåteleg svimmel)
2. Eg tok meg også i å sitje å reflektere over kor mange ulike variasjonar ein akkord kan ha ( då måtte eg jo sjølvsagt freiste å synge dei også). Så då fekk eg øvd litt på det; noko eg vanlegvis sjeldan gjer.
3. Så fikk eg sjekka kor vidt eg hadde ein audioplugg som kobla to han-koblingar opp til ein liten jack-inngong, slik at eg kunne koble datahøgtalarane opp mot platespelaren. Det hadde eg ikkje.
4. Så har eg funne ut kva det heiter når du bind bokstavar saman med fargar; nemleg synestesi, og at m.a. Olivier Messiaen hadde dette, og at han skreiv ei bok om korleis han såg alle akkordar føre seg i fargar (dette måtte eg jo sjølvsagt freiste ut, og eg enda opp på pkt. 2 att).
5. Eg lærte meg "det sit ein fugl" på tinnfløyte..
6. Eg sette opp eit budsjett over neste månad sine utgifter.
7. eg sjekka mailen fem gongar, og var innom bloggen min tre...
8. Eg såg på gamle Home&Away- episodar frå 1994.
9. Eg filte alle neglene mine to gongar.

Når eg ser attende er det i det heile teke eit under at eg kom ut på andre sida av den oppgåva. Det verste er at faget eigentleg er interessant.

Dagens musikknerdvits:

2007-03-09T16:54:00.000+01:00

Har du høyrt (om) Asle og Gisle- dei einharmoniske tvillingane?

NORDFJORDSONGEN.

2007-03-09T16:52:00.001+01:00

Av Amund Mork 1931

Du Nordfjord min fagre og fjellsterke heim
du fylgde meg ut i den framande sveim.
Eg ser dine kollar og nutar og tindar,
dei skogkledde åsar og grasgrøne rindar.

Nei, aldri eg gløymer den glitrande fjord
som sølvblank der inn gjennom fjellheimen fór.
Så storfeldt og stilt han om strendene skvalar
og møtes med elvar frå fjell og frå dalar.

Og tunet den heime eg ser det så klårt,
og stova og hagen og alt som er vårt.
Det leikar i hugen når ute eg vankar,
og tidt ber det heimatt med hug og med tankar.

Me tidt gjekk på støylen og fekk oss ein graut.
Og høyrde på kulokk og lurlåt og raut.
Og sela var fulle av gjenter og gutar,
i fjellvotna spegla seg blåblanke nutar.

Eg minnest han far med dei manande ord
og mor, ho som gret då frå heimen eg fór.
Dei gav meg det beste av alt det dei visste.
Gud hjelpe og styrke dei alt til det siste.

Gud signe då Nordfjord frå brede til hav,
og takk for slik fager ein heim du oss gav.
La lukka då fylgje kvar mann og kvar kvinne.
La hugnad i heimen kvar nordfjording finne.

Kvinnesjåvinistisk?

2007-03-09T15:27:00.000+01:00

Jajaja.. So va kvinnedagen over for denne gong. Som vanleg baud det ikkje på så store endringar i kvardagen. Det kjennest så rart med EIN dag som liksom skal vere kvinnene sin.

Dersom denne dagen kunne ha fungert som ein åremålsdag for eitt eller anna oppnådd mål, so hadde eg kanskje sett stordomen i det. Kanskje skulle ein hatt ein "kvinnekomité" som kvart år kom opp med ein ny ting som burde fullførast innan neste kvinnedag? Men samstundes. Er det eigentleg eit poeng? Når eg går omkring i kvardagen, kan eg ikkje seie at eg kjenner meg diskriminert akkurat.. I somme situasjonar er det til og med vanskeleg å unngå å kjenne seg prioritert føre mennene. Så etter å ha teke ei runde med meg sjølv, har eg kome fram til at eg i bunn og grunn kanskje ikkje er så uvettes feministisk av meg. Eg er ikkje den som står framst i demonstrasjonstoget for å fordre kvinnene sine rettar i Noreg. Eg vert nesten irritert på dei som skal vere så feministiske at dei tykkjer det er uriktig å nytte sjarmen til å få påspandert seg ein eller fleire øl eller liknande. Kvifor skal vi ikkje få bruke sjarmen vår til noko? Det er vel ikkje mannsjåvinistisk dersom ein kar har lyst til å spandere? Det heile vert liksom så bakvendt: Dersom du er feminist skal du ikkje ha lov til å gjere feminine ting. HÆ? Er ikkje poenget at det nettop skal vere greit og akseptert å gjere feminine ting? Eg kjenner meg ikkje mindre respektert sjølv om eg får ein gratis øl.

Eg vert også irritert dersom eg høyrer dei som hevdar at det ikkje er respektert at kvinner gjer mannsjobbar. TEIT! Eg jobbar kvar somar som vaktmeister og gjer veldig maskuline ting som å køyre traktor og snekre. Eg kjenner meg ikkje mindre respektert for dette, eller sett på som dårlegare arbeidskraft enn ein mann i dette yrket. Grunnen til dette er jø sjølvsagt at eg kan å køyre traktor og snekre. Det hadde vore noko anna dersom eg ikkje hadde kunna dette. Men då er det jo teit å på død og liv skulle gjere dette. Det er jo det same som å setje ein mann til å gjere noko han absolutt ikkje kan. Like meinigslaust som det skulle vere dersom du ein dag bestemte deg for å setje meg til å gjere typiske kvinneting som handarbeid, noko eg ikkje kan i det heile teke. Det ville vere vekkasta tid. Så eg tykkjer det er meiningslaust med dei som på død og liv skal ha kvinner inn i mannsyrke. Det er greit, ein må jo sjølvsagt ha høvet til å freiste ein mannsjobb, men dersom ein ikkje får det til, er det vel ganske idiotisk å skulle vere i dette yrket, men sakke arbeidseffektiviteten, berre for å stå på krava?

Eg tykkjer i det heile teke at det er litt for mykje usakleg feminisme der ute. Greit nok; det finst land som verkeleg har behov for kvinnekamp; som til dømes Iran, der eit kvinneliv er halvda av verdet til eit mannsliv. DÅ er det sakleg å tale om kvinnefrigjering. Men å skulle stå i Noreg i 2007 å hevde same rettane som ein gjorde på 60-talet er tilnærma kvinnesjåvinistisk. No er eg fullstendig klar over at dette eigentleg ikkje gjeld den moderne feminismen; men tru meg, det finst dei som sneversynt nektar å innsjå at dersom ein ser moglegheitene, så har vi faktisk så godt som likestilling i Noreg, samanlikna med andre land. Eg såg faktisk ein leiar i ei avis i dag, der ein av landets framste samfunnsforskarar la fram eit interessant synspunkt. Ho meinte at nøkkelen til fullstendig likestilling i arbeidslivet berre kunne verte oppnådd dersom ein fekk full likestilling i heimen. Med dette meinte ho å respektere mennene på heimebane. At dei i staden for fire veker finansiert fødselspermisjon burde dele dei 48 vekene kvinnene har med kvinna. Altso 22 veker. Med andre ord ville mennene få ei unik innsikt i livet som heimeverande, samstundes som at kvinnene vart respekterte på lik line med mennene på arbeidsmarknaden, fordi det loddet som kvinner har hatt ved risikoen for at dei må ta pause frå arbeidet pga fødsel ikkje er større enn hjå mennene. LURT! Så eg antek det eigentleg er på tide å leggje ned fanene og innsjå at kvinnedagen kanskje er litt utdatert? Eg berre spør.

DAGENS HELT!

2007-03-07T11:07:00.000+01:00

Dagens helt er vald med omhu. Han går av med sigeren fordi han representerar alt det ein politikar skal vere: Nemleg politikar føre privatperson, og interessert i landet sitt beste føre sitt eige.
Ein mann som kan uttale: "Eg vil gjere jobben min best mogleg, og gjere meg fortent til tilliten" kan ikkje unngå å verte dagens helt. Dessutan er han ikkje så verst å sjå på heller.

Dagens helt er: *PADAMPADAM*

Utanriksminister JONAS GAHR STØHRE!

Sjå Gunnhild: Kreative Mariel slær til igjen!

2007-03-05T08:40:00.000+01:00

Altso. I det siste har eg motteke noko spit med bakgrunn i at eg i den siste tida ikkje har vore so effektiv på blogpostfronten som eg plar. Dette er sjølvsagt ikkje noko eg vil ha på meg, då eg tek dette framifrå alvorleg.. So då kjenner eg presset på meg til å skrive noko djupt og reflektert. Problemet er berre at det i skrivande stund er ei skræmande lang stund sidan sist eg verkeleg reflekterte over noko. Ein kan nesten seie at eg i dei siste månadane nærast har flote med straumen utan å sjå meg kring. Trist men sant.

Eg kan sjølvsagt "reflektere" slik som eg plar gjere det i til dømes etnomusikologi-innleveringane.. Der oppgåva går ut på å skrive ti sider drøfting, men som alltid set abnorme krav til eigen kreativitet, sidan det kapittelet ein skal drøfte frå sjeldan eller aldri inneheld meir enn fem sider. Dette vil dermed seie at ein vert tvungen til å vere skapande i heile fem sider, noko som igjen resulterar i framifrå kreative innleveringar frå mi side. Det finst jo sjølvsagt ei løysing på dette problemet som andre vel å ty til; som til dømes å ha 1.55 i lineavstand framfor 1.5, slik det eigentleg skal vere; eller dei nyttar 12.1 i skriftstorleik i staden for 12.. Dette tykkjer eg rett personleg er meir tvilsomt enn å skrive fem sider svada. Det henspeglar jo som oftast på eigen kreativitet i staden for maskinelle hjelpemiddel. Det er faktisk forbausande enkelt å skrive svada. Dersom du les teksten ovanfor ein gong til, men denne gongen freistar å finne ei meining, vil du knappast finne det. Trikset er visstnok å forkle setningane i mange nok spanande uttrykk. Her er nynorsken også til stor hjelp. Nynorskkunnskapane til førelesarar ved norske universitet er skremande dårlege, slik at dersom du vel å skrive på eit litt kreativt nynorsk, trekkjer språket opp uansett kva du finn på å setje på papiret. Hugleik på staur vert til dømes høgt prisløna saman med ord som åtgaum og ymist. "Razzle Dazzle them", so Richard Gere seie det i Chicago...

Apropos Richard Gere: Han likna litt på ein hund.. Ein sann hund som han der onde Sid har i Toy Story I, dersom det er nokon som har sett den. Ikkje nåke negativt om Richard Gere, also, han kan gøtt få meg anyday( dette er i mine auge ein som bør kategoriserast som "gamalhot"; takk til Ragnhild), berre ein av dei tankane so e håplaus å bli kvitt dersom du tilfeldigvis sit og ser på ein film som tilfeldigvis har litt Richard Gere i seg.

Apropos film. Eg var stad og såg "Last King og Scotland" her i førre veke. Filmen handlar overraskande nok ikkje om ein skotsk konge, men om Uganda sitt maktsjuke statsoverhoud Idi Amin "Dada". Han var ikkje heilt god, viste det seg. Det var i det heile ein framifrå film, som eg tilrår på det sterkaste å sjå! Men det var ikkje poenget her. Nei. Poenget var at eg sjølvsagt etter å sjå all drepinga og urettferda som rådde, vart sterkt engasjert i situasjonen i Uganda. Eg visste rett og slett ikkje at det var så gale. Men så kom eg på at denne filmen syner til hendingar som gjekk føre seg for fleire år sidan. Og DÅ tenkte eg (syner seg at eg visst har reflektert litt likevel) at det er for gale at det skal ta ein kinofilm til før ein tek til å sjå kva som verkeleg går føre seg der ute i verda. Slik var det også med Hotel Rwanda, ein film som var vel så engasjerande og røyndomsnær i sine skildringar. Eg fekk rett og slett dårleg samvit for at høge lydeffektar og sveitte menn på eit lerret er det som må til for at den vanlege borgar i vesten skal ta til å tenkje etter.

Men kvifor er det eigentleg slik at det finst konfliktar ute i verda som vi klarar å oversjå og ignorere slik? Vi får jo fleire timar med nyhende direkte inn i stovene våre kvar dag! No har jo TV2 klart å hoste opp ein heil nyhendekanal også, for dei som er så heldige å få med seg det... Det er skremande å konstantere at det finst underhaldningsverd i menneskeleg elende. At det går ann å seie noko slikt som at "akkurat i dag er det midtaustenkonflikta som er mest verdfull, og bør få mest skjermtid"...So utan å ta på seg ei formanande rolle, so vart eg litt sint, altso! Er ikkje poenget med nyhendene å få med mest mogleg av det som skjer ute i verda, uavhengig av om det er nordmenn innblanda eller ikkje? Eg berre spør..

So dei seie i nyhendene: No. Heimatt. Denne helga har eg vore heime i fjordfylkjet. Det gjorde gøtt! Men kva er det eg ser i det eg set foten innanfor fylkesgrensa? Ein debatt om kor vidt Sogn og Fjordane bør profilere seg utad med bunad eller ikkje (Talar her om jebussfeiring til kongen og dronninga førre veke, der Sogn og Fjordane stilte med eit fiktivt brurefylgje med bunadar). Det var fleire utflytte fjordingar i Oslo som var skaka over at eit fråflyttingsfylkje som S&Fj kunne finne på å sende noko så gamaldags i klørne på kringkastinga. Dei var rett og slett vonbrotne over at fylkjet skulle framstå som ein stad der ein går i bunad til alle anledningar, og at dette ville hindre tilflyttinga til fylkjet. Etter å ha gått kring med irritasjon over desse elendige argumenta, vil eg gjere som eg plar når heile debatten er irriterande latterleg: nemleg øydeleggje det heile med tilsvarande meiningslause argument:

1. Kjære utflytte fjording: Dersom du tykkjer det er for gale at S&Fj skal vere eit fråflyttingsfylkje som ikkje appellerar til urbane ungdomar som deg sjølv, men at det ideelle er at ungdomar flytter attende til fylkjet; KVIFOR BUR DU DÅ FRAMLEIS I OSLO??

2. Kjære utflytte fjording: Dersom du meinar at S&FJ er eit så gamaldags og lite tiltrekkjande fylkje å flytte til, og som du tydelegvis aldri kunne tenkje deg å flytte attende til, KVIFOR GIDD DU Å DEBATERE?? Dersom du har teke avgjerdsla om å verte buande i hovudstaden, og at S&Fj er eit fylkje i bakleksa, er dette tydelegvis ikkje debatten for deg.

3. Ærleg tala! Det var vel ikkje for marknadsføringa sin del at vi reiste til Oslo? Så vidt eg kan hugse, var det vel tale om ei jebussegåve? Og er det ikkje kva mottakaren tykkjer som er det viktigaste med sleke? Og vart ikkje kongeparet glade og rørte over delegasjonen frå fjordfylkjet? JO! Det er som å debattere over om din gamle onkel burde fått verktygsett til jul i staden for den boka han fekk om livet på vestlandet. Det er tydeleg at han kunne ha trong for verktygsettet til å reparere huset som er til skjemsel for heile grannelaget, men han vart definitivt gladast for boka. Skikkeleg partypoopar å gje vekk noko kjipt i gåve, berre for å tilfredstille eigne behov...
EG BERRE NEMNER DET!.

Det var det! No har eg reflektert litt. Det gjorde godt etter gamalt! no skal eg skrive etnomusikologi-innleveringa mi...

ENDELEG!!!!

2007-03-04T15:21:00.000+01:00

Hæpp hæpp hurra! Endeleg vart det gull te OddBjørnen! So no har vi endeleg ein verdsmeistar å skryte på oss!! De va no greitt på tide, veit eg, ette nesten 20 år so långrennslaupar! So ditte e ein bloggpost for å heidre meistaren frå idrettslauget i våre hjarto; Fjellhug Vereide-Hyen!

HURRA FOR ODD-BJØRN!

Man of the moment

Not 2Do

2007-03-04T10:32:00.000+01:00

Dette er eigentleg ein blogpost som eg har hanta frå min førre blog, og dermed kan det gøtt hende at du har lese dette før; men etter nøye og lenge gjennomtanke, har eg kome fram til at eg gjer samfunnet ei teneste ved å gjere dykk merksame på kva det kan vere lurt å halde seg vekke frå. Dette er sårt tileigna eigne erfaringar som framleis sit att i kroppen...

1. Ikkje varm hardkokte egg i microen.
Konsekvens: Pang! Og egg på veldig mange spanande stader.

2. Prioriter å sjå framfor deg i staden for attende deg dersom du finn deg sjølv syklande mot ei elv.
Konsekvens: Framhjul fast i elverist, samt eit ufriviljug bad i elva.

3. La ikkje plastbollar med brøddeig stå oppå varm keramisk topp.
Konsekvens: Det syner seg at smelta PVC ikkje luktar godt, samt at det er vanskeleg å få den smelta plasten laus frå plata, og at det tek nærare to veker før kjøkensona returnerar til det gamle. Dessutan er det ein veldig lite praktisk måte å steike brød på.

4. Freist ikkje ironi i trøndelag.
Konsekvens: Ingen skjønar at det var ironi du freista, og alle trur at du er skuldig sosiale antenner.

5. Set aldri ei gryte med kokande olje under rennande vatn.
Konsekvens: Ei fin fontene av kokande olje, samt fritering av deg sjølv.

6. Freist aldri å sløkkje eit telys ute av kontroll med restane i ølglaset ditt.
Konsekvens: ei fin fontene av varm stearin, og fritering av deg sjølv, samt at du får ein veldig fin pyroeffekt.

7. Aluminiumsfolie i micro er regelrett dumt.
Konsekvens: Pang, knitre! samt kortslutning av heile den elektriske kreitsen.

TM-oppsop...

2007-03-02T23:42:00.000+01:00

Endeleg heime!! Fyrste heimreis etter jul. No har jo alle allmennfagstudentane det dei vel å kalle "tiltaksveke", der dei eigentleg skal studere, men der halvparten likevel vel å ta seg fri og reise heim. Og i sympati valde eg å reise heim eg også... Tykte det var på tide med litt mamma- og pappakjærleik.
en det er eigentleg ikkje dette denne bloggen skal handle om. NEI! Det er ei oppsummering av TM, eller trøndersk meisterskap i korps som gjekk av stabelen for nokre veker sidan, men som eg ikkje har fått gjort noko med sidan. So no kjem ei kort bileteoppdatering som lova:

Sonen til Gunnveig tykte det var kjekt å fotografere. Det tykte eg og, så vi tok like så godt bilete av einannan...

Litt nervøs venting før det store stuntet.

Før og etter: Vi hadde fått streng beskjed om heilt svart antrekk på konkurransen; men det var tydelegvis nokre som ikkje var heilt med på det.

Papsen kom med nye sko.

Åsvang og Eberg skulekorps...Korpset som eg har stole klarinetten til..

O MEKTIGE NMF; eller Norsk Musikkorps Forbund; som dei likar å kalle seg. Eit veldig mussikkorpst forbund, med andre ord.

Kan få. Må spele fint. (Eller i mitt tilfelle: fake for harde livet!)

VENTE PÅ PREMIEUTDELING!!

Og for dei som no sit att med usvara spm, kan eg opplyse om at Strinda Ungdomskorps kom på 3-plass, og at vi fekk pokal.

Way Too Late for the Revolution:

2007-02-03T14:42:00.000+01:00

Min ven Steffen Hope har lete seg inspirere av tanken bak Children Way Too late for the Revolution. Så han gjorde slik eg aldri plar gjere; han skreiv ein song (Vi får sjå om han let seg inspirere av den komande blogposten om Trøndersk Meisterskaå i Korps):

Born in an age long past their desire
See them revolt with hearts on fire
Jump to conclusions
Find solutions
The children way too late
For the revolution

Revolt the parents in jealousy
Talk of power and anarchy
Live in an illusion
Fight exclusion
The children way too late
For the revolution

But no one cares about naked skin
Long ago since that was sin
Exaggerate confusions
Cheer intrusions
The children way too late
For the revolution

Steffen André Birkeland Hope

By Technicolor:

2007-01-31T14:47:00.000+01:00

Dagens post er dedikert til hjernen. Nærare bestemt min hjerne, og er som alle dei andre blogane eit framkast der eg forventar den same utrulege responsen som på dei tidlegare postane (...)

bakgrunnen for denne blogposten er ein diskusjon som eg hadde i går, der det gjekk opp for meg at det finst fleire der ute i verda som har ein tendens til å kategorisere alt i fargar. Dette inspirerte meg til endå ei liste; nemleg ei lett oversikt over kva fargar som er med på å gjere min kvardag litt meir fargerik. Dette er sjølvsagt ei heilt unyttig liste, men eg gjentek at eg gjer det kun for å sjå kva den generelle forståinga er.

BOKSTAVAR:

A- blå
B- gul
C- indigo
D- grøn
E- raud
F- grøn
G- grøn
H- indigo
I- lysegul
J- orange
K- blå
L- Raud
M- raud
N- orange
O- grøn
P- raud
Q- grøn
R- grøn
S- raud
T- blå
U- gul
V- grøn
W- blå
X- grøn
Y- orange
Z- raud
Æ- gul
Ø- grøn
Å- indigo

TAL:

1- lysegul
2- svart/indigo
3- gul
4- blå
5- raud
6- orange
7- grøn
8- indigo
9- rosa

Følgjeleg vart alle årstal ganske fargerike.
Døme: 1907: rosa(19) og grøn(7)
1881: kvit(1) indigo(88) kvit(1)

Dessutan kjem forståinga av ulike bokstavar som særskild "kvadratiske". Dette trur eg har ein samanheng med at dei har fargar som tilsvarar kvadratiske tal sine fargar (Til dømes er A, H, K, W og Å kvadratiske bokstavar.) Dette trur eg har ein samanheng med at dei er symmetriske om ein akse.

Basert på alt dette er det også enkelt å planleggje fram i tid:
1. Kvar månad har sin farge basert på fyrste bokstaven.
2. Kvar dato har sin farge, på bakgrunn av talet
3. Kvart klokkeslett har sin farge på bakgrunn av talet.
Kvar hending vart fint putta inn i dette systemet.

Det heile vert enno enklare dersom ein i tillegg ser for seg året i bolkar...

Dette vart alt for no, for eg kjenner at eg er ganske svimmel av all denne tenkinga, så no trur eg eg går heim og lagar kyllinggryte.

Er du ein maur?

2007-01-21T19:58:00.000+01:00

I dag er det sundag. Det er hyggjeleg tykkjer eg. Og som det seg hør og bør og av og til hender seg, har eg sunge på gudsteneste med Domkoret i dag. Det var også hyggjeleg, og særskild hyggjeleg med dåp og masse små ungar og familiar. Elles har eg øvd og hatt på meg alt for glatte sko. Herved døypt "skiskoa". Hadde eg vore mamma hadde eg nok antageleg kjefta på meg for valet av akkurat det skotyget. Apropos skotyg er det relevant å nemne at eg har kjøpt meg to nye par sko, og at dermed oppe i eit totalt antal på 42 skopar. Ingen av dei var vintersko, som eg eigentleg var på utkik etter. Men no bikkar det jo mot vår, og strenkt tatt, ka skal ein med vintersko då?

Also: Sidan sist har eg tenkt på mykje rart. Men det eg tenkte mest på her om dagen, er noko som eg haure på fagleg forum der vi riktignok hadde om improvisasjon, men som eg likevel beit meg merke i i samanheng med at ein snakka om samhaldet som var grunnleggjande i ei gruppe dersom ein skal ha ei von om å få til ein relativt vellukka improvisasjon (her i musikksamanheng, men også elles i samfunnet). Det som var sagt var følgjende: "tenk korleis situasjonen, samfunnet og historia hadde sett ut dersom ein i staden for hovudsakleg å tenkje individuellt la vekt på det kollektive! Korleis det hadde vore dersom ein hadde snakka om det beste for "oss" i staden for det beste for "meg"!" Ikkje berre i idealistisk tyding er ein må tenkje på andre framfor seg sjølv, men dersom det rett og slett hadde vore slek at ein ikkje var utstyrt med anna enn ei kollektiv verdsforståing! SKuMMEL TANKE! Eg trur det er slik maurane har det: At du ikkje har eit sjølvbilete eller forståing av deg sjølv som eit individ. Alt du gjorde ville vore underordna heilskapen og på ein direkte måte fått innverknad på deg sjølv og livet ditt, i staden for den situasjonen vi ser i dag, der ein kan bere seg åt som ein vil i rike land, medan det er andre som får svi for det. Trass i at det er ein skummel tanke, hadde det kanskje kome noko positivt utav det! Det ville jo sjølvsagt ikkje vore eit diskusjonstema med krig og fred og sann, og svolt, katastrofar og liknande som var menneskeskapt ville truleg heller ikkje eksistert. Men alle desse godene ville sjølvsagt teke plassen til sjølvet. Og det er vel heller ikkje umogleg at ein ikkje ville ha vore nøgd med tilveret sjølv kor fin verda var og kor godt alle hadde det, altså ville ein ha vore attende til utgangspunktet. Det er vel logisk å anta at ein ville ha store problem med noko form for gledeskjensle i det heile teke, fordi slik som eg opplever det, er det jo dei små augneblenkja av individuell lukke som gjer deg glad og tilfreds. Å ta ansvar for seg sjølv slik at ein klarar å oppnå denne kjensla er ikkje vanskeleg. Men sjå derimot føre deg den innsatsen ein må leggje ned for å oppnå tilsvarande kjensle for seks milliardar menneskje! Derav kan ein trekkje konklusjonen at denne lukkekjensla, enn kor kort og flyktig den måtte vere, må vere vanskeleg, for ikkje å seie umogleg å oppnå. Det ville nok vore ei blass og keisamt tilvere...

MEN! Dersom ein til dømes hadde vore eit individ underordna mengda, som eg trur det var førelesar ville fram til, hadde det kanskje sett lysare ut! Dersom ein eksisterte som eit individ, men at det du føretok deg, og den skaden du påførte andre, umiddelbart fekk innverknad på deg sjølv. (Og VIPS så var vi attende på den idealistiske og klissete staden det eg plar rote meg vekk... ) Det er jo sjølvsagt slik verda BØR vere! At ein er så trygg og sikker på sine omgjevnadar at ein veit kva som vil gjere godt, og kva som vil gjere skade, på grunn av at ein kjenner dette på kroppen. At alt ein gjer har eit høgare mål enn berre å tilfredsstille sitt eige ego, men at du sjølv er definert ved det du gjer for andre. For meg er dette det som skapar den tidlegare nemde gledeskjensla. Nemleg at ein brått er klar over at ein gjer ei god handling eller at det går opp for ein at ein i utgangspunktet lever i ei god verd. Så det gjeld med andre ord å finne ein middelveg, tenkte eg på. Å klare å kombinere tanke på eige ve og vel med tanken på andre sitt ve og vel. Eg tvilar på at ein kan finne langvarig glede korkje i egoistiske handlingar eller i handlingar som ikkje har noko tyding berre for samfunnet, men ikkje for deg sjølv.

DET VAR DAGENS MORALFILOSOFI! No fylgjer ei lesaroppgåve:
No kan du gå og freiste det sjølv: Gje nokon eit kompliment eller gjer noko fint for andre! Men hugs: ikkje gjer det på eit falskt grunnlag, der du ikkje meinar det fine du gjer! Gjer det fordi du meinar det og bryr deg! Det er kjekkast!

Nynorskens skog = Norwegian Wood!

2007-01-17T12:39:00.000+01:00

Hurra hurra! Endeleg er det her! Jubileumsåret for sidemålsstilen! Dette tykkjer eg jo sjølvsagt bør få spalteplass!

Eg har dei siste dagane tilfeldigvis sett ein del innlegg frå ulike nettbrukarar til ymse debattar kring nynorsk. Det som slær meg er kor mykje hat som finst der ute! Men det som kanskje er aller mest skræmande er kor dårleg dette hatet er ordlagt... Sinte bokmålmenneskje nyttar eigenproduserte nynorske skjellsord for å verkeleg understreke kva dei kjenner for dette skriftspråket. Det er berre så fantastisk ironisk at dei ved å gje uttrykk for kor dårleg kjennskap dei har til skriftspråket, understrekar kor mykje dei faktisk har bruk for det; dei syner rett og slett at dei enno ikkje; trass i årelang undervisning i nynorskfaget ikkje har klart å tileigne seg det spøtt av pensum, noko som igjen er ei stadfesting av kor viktig det er med nettopp sidemålsstilen. Ein kan ikkje vente at undervisningsdept. vil vurdere å leggje ned nynorken når særs få av dei som protesterar ikkje klarar å formulere seg på meir enn eit skriftspråk. Ein legg ikkje ned matematikkfaget sjølv om storparten av dei som vert tvungne gjennom det på ungdomsskule eller vidaregåande ikkje forstår det! "Men", tenkjer du kanskje, "nynorsk er jo ikkje eit naudsynt fag, vi klarar oss jo heilt fint utan, lat oss leggje det ned!" Sanninga er vel den at dersom du tenkjer deg om, har ein vel strengt teke ikkje nytte av algebra gjennom livet heller! Men ein vel likevel å ta det med i læreplanane av den enkle grunn at det forsterker forståinga av matematikkfaget som eit heile, på linje med korleis nynorsk gjev ei breiare forståing av norsk språk så vel som kultur. Så argumentet til bokmålsfolket med at nynorsk er ubrukeleg og vanskeleg, fell i grunnen på si eiga urimelegheit. Eg respekterar dei som meinar at nynorsk er upraktisk og vekkasta, dersom dei berre klarar å kome opp med eit argument som held vatn. Dette argumentet har eg til gode å sjå; men dersom nokon vil freiste å overbevise meg med gode og slagferdige argument er eg klar. Nok eit argument for nynorsk er at ein ved å flytande kunne nytte seg av to skriftspråk, utvidar vokabularet, noko som alltid vil vere positivt.

Og til dei som tykkjer at det bør vere nynorsk for "fanatikarane" og bokmål til resten av det "normale" Noreg; her er ein tankekross: Dette vil føre til eit krav om likestilling mellom nynork og bokmål i alle norske media, det vere seg bøker, TV, radio og alle tidsskrift. Viss ikkje dette vert gjort, vil vi vere attende i den situasjonen at ein har ein minoritet nynorsknyttarar som meistrar både nynorsk og bokmål på bakgrunn av all bokmålslitteraturen. Dette vil då verte ein elite som får omlag gratis alt det bokmålsfolket ikkje får; eit større vokabular, breiare kultur- og språkforståing, samt gleda over å kunne nytte eit skriftsspråk som ligg så nært opp mot talemålet at ein sjeldan treng tenkje på bagatellar som orddelingsreglar og grammatikk.

LUKKE TIL!

51 album du lyt høyre før du døyr

2007-01-15T17:29:00.000+01:00

Min eigen versjon av 1001 album du må høre før du dør

Artist - Plate

Frå Jazzen( og bluesen) si underfundige verd:

Brubeck/Miles Davis m. Fl- Birth of The Cool(*)
Miles Davis- Kind of Blue(*)
Miles Davis - Bitches Brew(*)
Miles Davis - Miles Ahead
Ornette Coleman - Free Jazz(*)
John Coltrane - Giant Steps
Chick Corea - ?
Dave Brubeck - Time Out
Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Texas Flood(*)

Rocken med vener:

Pink Floyd - Dark Side of The Moon
Pink Floyd - The Wall
Björk - Debut
Run DMC - Raisin' Hell (*)
Prince - Sign O' the Times
Rolling Stones - Aftermath
The Beatles - Sgt. Peppers Lonely.. (*)
The Beach Boys - Pet Sounds(*)
The Who - The Who Sings My Generation(*)
Bob Dylan - Highway 61 Revisited
Eric Clapton - Bluesbreakers- John Mayal with Eric Clapton
Jimi Hendrix - Are You Experienced
Cream - Disraeli Gears (*)
The Doors - The Doors(*)
Velvet Underground - & Nico(*)
Mothers of Invention - Freak Out
Deep Purple - Deep Purple in Rock(*)
Black Sabbath - Black Sabbath
Led Zeppelin - Led Zeppelin I-IV (* = har LZ I)
Neil Young - Harvest
Eric Clapton - 461 Ocean Boulevard
Mike Oldfield - Tubular Bells (*)
Yes - Close to the Edge(*)
Jethro Tull - Aqualung(*)
Jethro Tull - Thick as A Brick
Genesis - The Lamb Lies Down on Broadway
Camel - Mirage(*)
King Crimson - In The Court Of The Crimson King
Joni Mitchell - Best Of
Michael Jackson - Bad
The Clash - London Calling
Bob Marley - Kaya
Kraftwerk - Autobahn
Sugarhill Gang - Rapper's Delight
U2 - War
U2 - Joshua Three
Dire Straits - Brothers in Arms(*)
Nirvana - Nevermind
Oasis - Definetely Maybe(*)
Blur - Parklife
Beck - Midnite Vultures
Beck - Odelay(*)
The Kinks - Face to Face

(*)=desse har eg, faktisk!
Takk. Dette er det eg herved ynskjer meg til jebusar, jul og andre eventuelle merkedagar. Tips: Fleire av desse finn du på platekompaniet under "klassikarar"

Om samlemani, musikk, og forholdet mellom menn og kvinner

2007-01-15T17:26:00.000+01:00

Når du no ser på denne tittelen, slær det deg kanskje at eg lid av ei type fritidsproblem. Dette kan godt og vel vere sant, men dersom eg skulle gjere det, er det i alle fall betre at eg freistar å dele desse tankane med andre enn at eg berre sit åleine på hybelen min og tenkjer dei same tankane heilt for meg sjølv og til inga nytte...

For å ta det fyrste fyrst. Eg var kanskje ikkje den einaste som såg dokumentaren om sko som gjekk på rikskanalen for nokre veker sidan? For dei uinnvigde var dette i allefall eit program der dei tok føre seg i hovudsak kvinner sine relasjonar til sko og mote og samlemani. Det kom i det heile fram at det finst eit utal kvinner som har skræmande mange skopar av ulike grunnar. Det kom også fram at høghæla sko vart betrakta som sexy, tiltrekkjande, og det kunne dessutan dragast parallellar frå denne høghæla moten og mørke undergrunnsmakter som også vart knytta opp mot seksualitet. Men det som eigentleg var interessant med denne dokumentaren var altså det fyrstnemde; nemleg kor vanleg det er at kvinner byggjer seg opp imponerande samlingar av ting, som til dømes sko. Eg er sjølv godt inne i skosamlemanien si underfundige verd, med no godt og vel 40 skopar (ikkje at det på nokon måte kjem opp mot dei enorme samlingane som vart offentleggjorde på tv-skjermen), men som aldri allikevel tykkjer at eg har nok. Det er alltid nye antrekk. Og for kvart antrekk lyt ein nesten ha eit matchande par sko. Eller, ein er vel strengt teke ikkje nøydde, men det er eit faktum at eit feil skopar har emna til å øydeleggje eit antrekk fullstendig. Men ligg det noko anna under, enn berre trongen til å vere moderne og ha siste skrik til ei kvar tid? Og dersom det er presset frå moteverda som gjer at kvinner stadig kjenner at dei må supplere skosamlinga, kvifor tek dei då vare på skopara? Kvifor ikkje berre kaste dei etter kvart? Dette tykkjer eg er uhyre interessant. For eg trur ikkje menn har det slek. Eller det har dei jo sjølvsagt til ei viss grad, dersom ein tenkjer på musikksamlingar, bilsamlingar og så bortetter, men eg trur ikkje menn har den same relasjonen til dei tinga dei samlar på. Understrekar TRUR, sidan eg eigentleg ikkje har peiling på dette fagfeltet, som den beskjedne musikkvitskapsstudenten eg er. Mitt inntrykk er i allefall at kvinner i større grad opparbeidar seg eit personleg forhald til det dei kjøper; men sko som vert nytta til ulike anledningar, og får status som yndlingsskoen på bakgrunn av dei evenemanga dei har delteke på. Altså at kvinner kanskje har eit meir personleg emosjonellt forhold til dei tinga dei samlar på, medan det kan virke som at mannen har eit større behov for å vite mest mogleg om det dei samlar på, samstundes som dei i sin søken atter å stadig ha siste skrik i hande, er mykje flinkare til å kvitte seg med det gamle.

Som eit døme på denne "forståsegpådelen" av menn sin samlemani kan vi jo ta bilsamling som eit døme. Det er mitt inntrykk at bilen i seg sjølv jo er verdt å ha, men også denne tendensen med at ein stadig vekk må fikse på, restaurere og justere. Det kan nesten verke som at vegen mot det ferdige produktet er det som driv mannen framover, og at når ein er ferdig med det eine prosjektet får eit behov for å bevege seg vidare til neste prosjekt, og at det er diføre ein har mange bilar: Ein skal ha noko å henge fingrane i. Det same kan ein nesten seie når det gjeld musikksamlingar. Her er mi erfaring at mannen likar å setje seg fullstendig inn i kvifor og korleis denne plata kom til verda, kva medlemane i bandet heitte og så bortetter, medan kvinner ikkje er så opphengte i dette, men ofte likar musikken berre av di den er fin, og ikkje naudsynt av di den representerar ei spanande historie ( Dette vil jo som med alt anna variere frå person til person, men det er i alle fall mi generelle oppfatning. Som sagt; det er jo ikkje akkurat forskning eg har drive på med på hybelen min...). Så kjem den veldig populistiske oppfatninga mi av årsaken bak dette, som eg eigentleg kastar fram mest av nyfikne for å sjå om det er nokon som har eit betre føreslag/oppfatning av kvifor det er slek (vil jo nok ein gong understreke kor umogleg det er å underkaste menneskeleg oppførsel den numerologisk-deduktive metoden, og dermed generalisere). Men dersom det er nokon der ute som kan kome med si opplysande meining, vert eg sjølvsagt takksam. Den populistiske påstanden er sjølvsagt som følgjer: Menn er jegarar og opptekne av å leggje ned eit og eit bytte, medan kvinner er samlarar, og sparar til hardare tider der dei kan få bruk for alt det dei har samla på (ikkje det at eg nokon gong trur eg vil kome til å få nytte for alle dei 40 skopara på ein gong men...). Eg vert nesten flau av å leggje fram ei så gamaldags haldning, men det kan jo nesten virke som det ligg noko i det då?

Jess. Dette var altsp det eg hadde tenkt på i etterkant av dokumentaren, og ikkje minst den nye serien til Petter Scjærven om adam og eva og alt som fylgjer med denne konstellasjonen. Det eg vidare har tenkt på er musikk. Ikkje at dette er nokko nytt, ein bør vel tenkje ein del på det sidan ein studerar det? Men det eg har tenkt på her er urovekkjande... Eller i alle fall noko å gruble over. Har du nokon gong teke deg sjølv i å finne to songar som er urovekkjande like? Slik at du i beste Ingrid Bjørnov-stil tek til å syngje på denne andre songen medan den originale surrar og går i bakgrunnen? Kanskje ikkje så veldig rart. ein seier jo at matematikk og musikk er to greiner som står einannan nært (I mitt tilfelle verka matematikken ganske fjern, men det er i allefall det dei påstår dei som har greie på hjernen og slikt).
Men i allefall: Det er 12 halvtonar i ein skala (dersom ein ser vekk frå kvart-tonar og nedover, noko som vi i vesten har vald å gjere: vi held oss til den reine skalaen utan blåtonar). Dersom ein reknar at det er ca 10 oktavar eit menneskeøyre kan oppfatte, går det raskt an å sjå kombinatorikken i det heile. Det er rett og slett teoretisk mogleg å begrense antalet for komponert musikk gjennom å nytte kombinatorikken! Og då lyt ein bringe spørsmålet på bana: Med all den musikken som til stadigheit vert komponert nærmar vi oss for kvar dag denne grensa? Dermed er det ikje rart dersom du tek deg sjølv i å finne to melodiar like. sannsynet for at to melodiar liknar er jo til stades, og vil som ei følgje av kombinatorikken auke for kvar melodi som vert komponert!

Eg tok dette opp med ein pianist for ei stund sidan. Ho var ikkje samd i denne teorien. Eller; ho kunne sjølvsagt ikkje nekte for det teoretiske grunnlaget, men ho peika på ein faktor som eg hadde vald å oversjå; nemleg at det i tillegg til eit begrensa antal tonar, finst eit utal variasjonsmåtar som gjer at to melodiar ikkje vert like kvarandre likevel, som til dømes ulike tempi, taktartar, effektar osb. Så om sannsynet for at to songar ville likne kvarandre vil auke for kvar komposisjon, men ikkje med så mange prosent at det er mogleg å rekne med. Og faren for at vi ein gong i vår levetid kjem ti å finne oss sjølv i den situasjonen at det ikkje er meir urøyvd materiale å nytte er ikje til stades.. Men det hadde vore interessant å sett ein computer på saka; å konstruere alle moglege melodiliner på bakgrunn av absolutt alle faktorar som finst. Lurer på kor lang tid den ville brukt på det, og om den ville kome opp med kjende melodiar som t.d Let It Be eller skjebnesymfonien! Det hadde vore noko for framtida! Men på den andre sida ville det vore trist utan komponistane. Og heller ikkje noko spanande for musikkvitarar, sidan mykje av studiet jo går ut på å setje komposisjonen i samanheng med epoka den stammar frå, og i samanheng med livet til komponisten (Attende til delen om menn og kvinner og musikksamlig og slikt). DET VAR DET!!! Uendeleg godt å få det ned på papiret. Så slepp eg å bruke meir tid på å tenkje på det. Så no rullar eg ballen vidare til evt. andre som måtte slite med dei same fritidsproblema.

Ha ein framifrå dag!
...

Children way to late for the revolution...

2007-01-15T17:23:00.000+01:00

Nok ein dag og nok ein bloggpost! Fantastisk!
Etter ei helg med mykje blading i den nye og fantastiske boka "1001 album du må høre før du dør", nok ei framifrå bok i 1001-serien, har det gått opp for meg at eg saknar 60 og 70-talet! Altså; ikkje at eg trur at eg er reinkarnert frå ein hippisjel, men fordi på den tida var ungdommen ungdom saman med resten, og det opprøret dei gjorde virka så mykje enklare enn dersom ein vil gjere opprøyr i dag. For på den tida var ungdomsopprør og ungdomstida ei ny oppfinning, og du måtte liksom ikkje ty til sleke ekstremar for å riste litt ved tilveret! Dersom du i dag som ung gjer ein freistnad på sprell som skulle stå i forhold til dåtida sine normar, ville ein i dag måtte ramponert fleire bygningar, sett fyr på eit parogfemti bilar osb. Medan det på 60 og 70 talet var riktig på kanten dersom du valde å tenne på ein gitar på scena (jf. Jimi Hendrix) eller gjere som the Who og knuse gitaren din. Eller du kunne gå i jeans, med fletter i laust og fagert hår for å vise at du var ein riktig freak. Skjønar du kvar eg vil? Dagens parallell er vel å gå ikledd lakk og lær på opa gate. Og sidan eg ikkje er innstilt på korkje å gå i lakk og lær eller brenne ned eit heilt nabolag, vert ein brått stempla som kjedeleg og lite fargerik. Du tenkjer kanskje at; jaja, ein har då også i dag ungdommar som gjer opprør utan å ta den så langt ut! Jau, dette er eg heilt samd i. Dagleg ser ein jenter med klorbleika jeans, platinableika hår,, magen bar og så mykje eyeliner at auga vart reduserte til små glip langt der inne i det tyggistyggjande og spritdrikkande fjortisandletet. Og blant gutane er du skikkeleg vill dersom du sæggar og gjerne snusar porsjonar på storleik med ei medium size pære. Kvifor kan ikkje ungdomsopprøyret vere litt meir smakfullt???? Og litt meir sameins? Det finst nok dei som er tåkete nok til å innbille seg at du er ordentleg crazy dersom du fylgjer dei ovannemde retningslinene; men den aller fleste ungdomen vil vel vere samd med meg i at dette ikkje er den rette måten å definere ungdom på! Nei, det var enklare på 70-talet, der alt du trong for å vere riktig hipp var ein radio innstilt på radio luxembourg, eit par kroppsnære jeans og ein gitar!